Pinta (Browar na Jurze): Eisbock Grand Prix

2017 rok, a Pinta ciągle potrafi czynić swoją specjalność - czyli wrzucić na polski rynek piwo w stylu, którego na tym rynku jeszcze nigdy nie było. I przy okazji podbić ranking ratebeera dla tego stylu. Mowa o koźlaku lodowym, którego w ramach kolejnej już edycji Grand Prix Pinta uwarzyła według zwycięskiej receptury konkursowej piwowara domowego, tym razem Artura Pasiecznego. Wiele eisbocków może na świecie nie ma, ale szóste miejsce w światowym rankingu i tak robi spore wrażenie. Zostając na ratebeerze - ze wszystkich prawie stu stworzonych przez Pintę piw eisbock zajął miejsce również szóste, więc może być ekscytująco.

Informacje ogólne:

Piwo: Eisbock Grand Prix

Kraj: Polska

Województwo: śląskie

Miasto: Zawiercie

Browar: Browar na Jurze (Pinta)

Styl: koźlak lodowy

Alkohol: 11,2%

Ekstrakt: 27%

Objętość: 330 ml

Warka: do 30.01.2020 r.

Cena: 14,50 zł (21,97 zł za 0,5 l)

Opakowanie

Całkiem ładne, chociaż mogłoby być bardziej subtelne. Jak zawsze hitem w przypadku Pinty jest jednak strona merytoryczna etykiety. 

8,5/10

 
Barwa

Obłędna. Głęboka miedź wpadająca w jasny brąz, klarowne.

5/5

Piana

Zaskakująco obfita, gęsta i trwała jak na piwo po takich przejściach.

4,5/5

Zapach

Skondensowany, intensywny karmel, toffi, nuty orzechowe, przypalane, melanoidynowe, a również śliwki, może suszone czereśnie, no i dużo chleba. Brzmi to fantastycznie, chociaż pachnie nieco słabiej niż fantastycznie - nie wiem, jakoś brakuje mi subtelności. Ale bardzo ładny aromat.

8/10

Smak

Wszystkie walory aromatu zostają tu ocalone, a do tego jeszcze zintensyfikowane i poparte rozkoszną słodyczą, skontrowaną ładnie delikatną goryczką. Jest też aż rażąco doskonale ułożone jak na tę moc - groteskowo pijalne, ale jednocześnie degustacyjne.

9/10

Tekstura

Nie mogę się przyczepić - wysycenie jest odpowiednio niskie, gęstość odpowiednio wysoka.

5/5

8.0/10

Rzeczywiście jedno z najlepszych piw Pinty, pierwsza dziesiątka chyba będzie. Mam nadzieję, że browar dogada się z piwowarem domowym i uwarzą to piwo jeszcze nieraz, bo byłoby po prostu głupio nie.

Weihenstephaner Hefeweissbier

Trochę wstyd, że najlepiej oceniany weizen świata musiał czekać na moją recenzję prawie cztery i pół roku, chociaż już gdy zakładałem bloga można było go kupić nawet w polskich marketach. Z drugiej strony to fajnie, że ciągle przede mną są jeszcze takie legendy przedrewolucyjnego piwowarstwa. Najlepszy hefeweizen i jedenaste najlepsze niemieckie piwo - czy tak będzie? Póki co piwem, które zmiotło dla mnie wszystkie inne niewędzone weizeny jest propozycja z Aying. I prawdę mówiąc trochę aż ciężko mi sobie wyobrazić wyciśnięcie więcej z tego stylu, ale chętnie się zaskoczę.

Informacje ogólne:

Piwo: Weihenstephaner Hefeweissbier

Kraj: Niemcy
Land: Bawaria

Miasto: Freising

Browar: Bayerische Staatsbrauerei Weihenstephan

Styl: hefeweizen

Alkohol: 5,4%

Ekstrakt: 12,7%

Objętość: 500 ml

Warka: do 03.04.2018 r.

Cena: brak danych 

Opakowanie

Piękno klasyki.
8/10

 
Barwa

Klasyka - piękne, zmętnione mocno złoto i ulatujący gaz.
5/5
 

Piana

Genialna.
5/5
 

Zapach

Cudowny, klasyczny, intensywny aromat nut pochodnych od drożdży do weizena - bananów i goździków zmieszanych w doskonałych proporcjach, podszytych taką bezpośrednią drożdżowością, a to wszystko położone na pięknym, biszkoptowym tle słodowym. Cudowny aromat.
9,5/10
 

Smak

Po prostu fantastyczne połączenie lekkości z pełnią smaku. Cudowne zestawienie drożdży ze słodem, działające mniej więcej tak samo jak w aromacie, boska pijalność, słodkie, ale ani o odrobinę nie przesłodzone, zakończone bardzo subtelnym chmielowym ukłuciem. 
9,5/10
 

Tekstura

Odrobinę za mało gazu.
4,5/5

9.0/10

... wow. Nie sądziłem, że zwyczajny hefeweizen jeszcze mnie tak kiedyś rozwali. Sztandarowe piwo Weihenstephana zasługuje na swoją renomę. Wzorowy, piękny weizen, w którym ciężko cokolwiek zmienić. Ciężko mi powiedzieć, czy jest lepszy niż Ayingers - są prawie na tym samym poziomie. Jakbym musiał, to wybieram chyba Ayingers, ale to strzelanie prawie w ciemno - piłem tamto piwo prawie trzy lata temu. Dawno nie piłem czegoś aż tak pijalnego.

Modern Times: Dymaxion

Podążam dalej za moimi zdobyczami z Kalifornii. Modern Times to browar z San Diego, w którym to browarze nie zdążyłem się pojawić, więc przynajmniej kupiłem sobie coś z niego w sklepie "na pamiątkę". Choć najlepiej ocenianymi piwami MT są ciężary, to słyną oni bardziej z rzeczy lżejszych i nastawionych na chmiel, więc wybór APA chmielonego nowozelandzkimi chmielami wydał mi się słuszny, by jakoś reprezentatywnie zapoznać się z tym słynnym browarem. Mamy tu bardzo jasny zasyp (5 SRM), wśród którego znajdzie się poza jęczmieniem również pszenica i owies, a z chmieli Motuekę (znam, nawet chyba coś warzyłem na nim), Riwakę (nie znam) i nienazwane jeszcze eksperymentalne odmiany z Nowej Zelandii. Zostało zabutelkowane już trochę dawno, więc muszę się spieszyć.

Informacje ogólne:
Piwo: Dymaxion

Kraj: Stany Zjednoczone

Stan: Kalifornia

Miasto: San Diego

Browar: Modern Times Beer

Styl: amerykańskie pale ale

Alkohol: 6,2%

Ekstrakt: nieznany

Objętość: 650 ml

Warka: zabutelkowane 24 lutego 2017 r.

Cena: 6,99 $

Opakowanie

Może na pierwszy rzut oka szału nie robi, ale jest tak na wskroś kalifornijskie w swojej jasności i niezobowiązującej lekkości, że ciężko mi go nie lubić i to bardzo. Do tego bardzo ładny kapsel z logiem browaru.
8,5/10

 
Barwa

Bardzo jasne i bardzo zmętnione złoto.
4,5/5
 

Piana

Obfita i cudownie gęsta, bardzo trwała.
4,5/5
 

Zapach

Mimo paru miesięcy starości zachował potężną chmielową świeżość - pachnie jak świeżo wyciśnięty sok z grejpfruta i limonki, jest naprawdę obłędnie soczysty. Może trochę prosty - jedynym towarzyszem cytrusów jest jakaś szczypta żywicy - ale cudownie intensywny i nieskazitelnie owocowy.
9/10

Smak

Tutaj chmiel nie zachowuje się aż tak soczyście owocowo. Robi się sporo miejsca dla leciutkiego, zbożowego słodu i niestety również dla nut alkoholowych, słabych ale wyraźnych. Goryczka jest ani niska, ani wysoka, a więc do APA w sam raz. Mimo usterki to świetne piwo, cudownie lekkie i rześkie, wchodzi obłędnie szybko.
8,5/10
 

Tekstura

Nie umiem się przyczepić.
5/5

8.0/10

Jak to jest jedno z wielu, przeciętnie oceniane piwo Modern Times, to jak smakują te najlepsze? Doprawdy Dymaxion to przykładne, przykładne i nieskazitelne APA. Szkoda, że nie znalazłem chwili, by wstąpić do browaru.

Raduga (Zodiak): 2028 Space Odyssey

Powracam do Radugi po... rany, ponad dwóch latach, jak ten czas leci. Żadne z pięciu ich piw, jakie wypiłem od marca do czerwca 2015 roku, nie zrobiło na mnie piorunującego wrażenia, więc zrobiłem sobie od nich przerwę i wyszły dwa lata. Nic szokującego przy obecnej liczbie podmiotów na rynku. Powracam, bo w sumie wciśnięto mi w moim ulubionym sklepie tę butelkę, odłożono specjalnie i tak dalej, zachwalając. Czasy, w których bardziej ufałem osądowi obsługi sklepów specjalistycznych niż sobie przeminęły z wiatrem, ale sympatie nie przeminęły, więc sprawdźmy. 2028 Space Odyssey (tytuł jednego z dosłownie kilku najwspanialszych filmów w historii zmieniony, bo 28 stopni ekstraktu) to stout imperialny, według ratebeera chef d'oeuvre Radugi i 33. piwo polskiego piwowarstwa. Słyszałem jakieś głosy o nadmiernej alkoholowości - leżakowało u mnie prawie pół roku (wcześniej w browarze przez 10 miesięcy), więc nie będzie wymówek.

Informacje ogólne:

Piwo: 2028 Space Odyssey

Kraj: Polska

Województwo: wielkopolskie

Miasto: Bierzwienna Długa-Kolonia

Browar: Zodiak (Raduga)

Styl: stout imperialny

Alkohol: 12,5%

Ekstrakt: 28%

Objętość: 330 ml

Warka: do 01.02.2019 r.

Cena: brak danych

Opakowanie

Całkiem ładne, choć wolałem te stare, matowe etykiety Radugi.

7,5/10

 

Barwa

Nieprzejrzyście czarna.
5/5
 

Piana

Średnia.
2,5/5
 

Zapach

Znakomity, zintensyfikowany aromat ciemnych słodów, idących w stronę przede wszystkim po prostu palonego zboża, po drugie kawy, w mniejszym stopniu niekoniecznie gorzkiej czekolady. Jest też jak najbardziej ładnie tu pasująca kropla, albo pół kropli sosu sojowego. Ale przede wszystkim robi wrażenie spora intensywność słodowych doznań.
9/10

Smak

Święto nut palonych. Już nie kawowych, czekoladowych - znaczy też, ale są na tle, a rządzi palenizna, dość bezkompromisowa, dla kogoś pewnie za mocna, ale to moje klimaty bardzo. Świetnie schowany alkohol. Cudownie intensywne piwo. Może finisz jest odrobinę zbyt nachalny - takie połączenie spalenizny przechodzącej w słoność, lekkiej kwaskowatości od palonych słodów i sporej goryczki - ale wciąż to pyszne piwo.
9/10
 

Tekstura

Prawie bez wysycenia, ale jest cudownie gładkie i gęste. 
5/5

8.5/10

Nie dla fanów wyłącznie słodkich RISów - ja na szczęście uwielbiam i te słodkie, i te wytrawne, ostro palone. Czy ten jest trochę za ostro? Dla wielu tak, dla mnie nie. Szacuneczek dla Radugi, to naprawdę perełka. Chyba muszę ich za to nagrodzić kolejnymi powrotami.

Kingpin (Zarzecze): Alphonse

Co tam u Kingpina? Jeszcze w tym roku do niego nie zaglądałem, a bardzo go lubię i uwarzył w dodatku piwo w stylu, którego jeszcze nie piłem, przynajmniej teoretycznie. Teoretycznie, bo grisette można chyba śmiało traktować jako wariację na temat saisona. Grisette było tradycyjnie lekkim, rześkim piwem warzonym dla górników. W interpretacji Kingpina dodany został kwiat rumianku.

Informacje ogólne:

Piwo: Alphonse

Kraj: Polska

Województwo: śląskie

Miasto: Zarzecze

Browar: Zarzecze (Kingpin)

Styl: grisette
Dodatki: kwiat rumianku

Alkohol: 4,5%

Ekstrakt: 10,5%

Objętość: 500 ml

Warka: 1 (do 19.01.2017 r.)

Cena: brak danych

Opakowanie

Bardzo ładne.
8/10

 
Barwa

Mocno zmętnione złoto, piękna rzecz.
4,5/5
 

Piana

Bardzo obfita i gęsta, mocno trwała, bardzo dobra.
4,5/5
 

Zapach

Najpierw idą belgijskie drożdże, lekko wiejskie i przyprawowe, ale szybko wkracza bardzo ładny i bardzo intensywny rumianek, który zaczyna dominować. Oryginalny i bardzo przyjemny aromat.
7,5/10
 

Smak

Bardzo fajne, rześkie, ale i pełne smaku. Jest bardzo podobnie jak w aromacie - belgijskie drożdże, lekko ziemista słodowość i duuużo rumianku, całość zakończona stonowaną goryczką. Minusem jest lekko przezierający się alkohol, co przy 4,5% powodem do dumy za bardzo nie jest, i lekko piołunowy charakter goryczki, całkiem możliwe, że wina rumianku. Mimo to bardzo smaczne piwo.
7/10
 

Tekstura

Troszkę za mało gazu.
4,5/5

6.5/10

Niestety to kolejne już piwo Kingpina do zapomnienia. Przez ostatnie półtora roku ze wszystkich piw browaru tylko znakomity Aficionado wyłamywał się z tego schematu. Trochę Kingpin traci swoją pozycję u mnie. Co do Alphonse'a, to jest oczywiście ze wszech miar udanym piwem, ale moim zdaniem z rumiankiem przegięto. Dla fanów tej "przyprawy" to natomiast obowiązkowa pozycja.

Russian River: Pliny the Elder

Tak, byłem w Stanach. Widziałem dziewięć browarów. Przywiozłem dużo piwa. Wszystko prawda. Opiszę to wszystko niedługo w osobnym wpisie, a póki co muszę zabierać się do niektórych zdobyczy czem prędzej, bo tracą z każdym dniem. I tak wyszło, że zaczynam od jednej z największych zdobyczy.

Pliniusz Starszy to piwo absolutnie legendarne, z legendarnego browaru Russian River, który miałem okazję zobaczyć. Jest to pierwsze komercyjnie uwarzone imperialne IPA i do dzisiaj drugie najlepiej oceniane na całym świecie (pierwszym jest Pliny the Younger z tego samego browaru, niebutelkowany). No i dziewiętnaste w ogóle. Nazwane na cześć rzymskiego botanika, który jako pierwszy w historii opisał chmiel zwyczajny (na to, by zacząć ją na szeroką skalę stosować przy produkcji piwa, trzeba było oczywiście zaczekać jeszcze grubo ponad tysiąc lat). Chmielone odmianami Amarillo, Centennial, Simcoe i CTZ, co jest skrótem od mieszanki Columbusa, Tomahawka i Zeusa.

Dziś Pliniusz jest trochę atakowany jako piwo mocno przereklamowane, zarówno ze strony wyznawców New England, którzy pogardzają West Coastami z definicji (tfu!), jak i niektórych sceptyków Nowej Anglii, w tym przez Tomka Kopyrę. Trochę się więc boję tego starcia.

Informacje ogólne:
Piwo: Pliny the Elder

Kraj: Stany Zjednoczone

Stan: Kalifornia

Miasto: Santa Rosa

Browar: Russian River Brewing Company

Styl: imperialne India Pale Ale

Alkohol: 8%

Ekstrakt: nieznany

Objętość: 500 ml

Warka: zabutelkowana 13 czerwca 2017 r.

Cena: 5,45$

Opakowanie

Bardzo proste, bardzo niepozorne, ciężko nazwać tę etykietę piękną, ale jest coś pociągającego w tym czerwonym kole na zielonym tle. Pewnie legenda. Firmowy kapsel.
7,5/10

 
Barwa

Piękne, klasyczne złoto, całkowicie klarowne.
5/5
 

Piana

Genialnie obfita i gęsta, wspaniała, choć z trwałością nie jest idealnie.
4,5/5

Zapach

Miażdżąco intensywny aromat świeżo wyciśniętych owoców tropikalnych (ananas, mango, papaja, szczypta marakui) i cytrusowych (grejpfrut moccccno, cytryny), przełamany żywicą. Jak dla mnie to jest ostateczny aromat IPA, szczyt możliwości aromatycznych chmielu. Jedyna ujma - trochę za szybko traci swoje uderzenie i się wycisza.
9,5/10

Smak

Genialna bomba chmielowa, doskonale zbalansowana bomba. Cudowna rewia znanych już z zapachu aromatów chmielowych w ustach, szlachetna, wysoka i przyjemnie osadzająca się na podniebieniu goryczka, a wszystko osnute przenajzgrabniejszą słodowością, która raczej nie wkracza w paletę aromatyczną, ale zapewnia kontrę słodyczy i pyszną pełnię. Wspaniałe piwo.
10/10

Tekstura

Bez zarzutu. 
5/5

9.5/10

Focal Banger stawia mocny opór, ale Pliniusz Starszy to chyba jednak najlepsze IPA, jakie piłem w całym życiu. Na pewno najlepsze imperialne. Generalnie będę teraz z bardzo specyficznym wyrazem twarzy patrzył na ludzi, którzy coś tam gadają, że Pliniusz to srogi przehajp, że kiedyś to może było wielkie piwo, ale teraz już nie robi wrażenia w porównaniu z New Englandami, a i w kategorii West Coast nic specjalnego. Za przeproszeniem, kiedy piję to genialne piwo, to mam ochotę zakrzyknąć, że pieprzyć New Englandy, West Coast 4 life. Ostatnio tkwiłem w lekkim przesycie rodziną IPA i myślałem, że chyba trzeba ją będzie wykreślić z moich ulubionych - Pliniusz przywrócił mi wiarę w wielkość tej gałęzi piwa. Cudowne, jedno z kilku najlepszych piw mojego życia.

Franziskaner Weissbier Dunkel

Najpopularniejszy hefeweizen świata z Franziskanera okazał się też jednym z najlepszych, jakie piłem. Głupio byłoby więc nie dać szansy dunkelweizenowi z tego samego browaru, który również, przynajmniej według ratebeera, jest tym najszerzej rozpowszechnionym. Zajmuje 33. miejsce w rankingu dunkelweizenów wszech czasów, ale wygląda to jeszcze korzystniej, gdy spojrzeć, że ma 1889 ocen, podczas gdy aż dziesięć piw ponad nim - od 10 do 20 ocen. Jeszcze w tym roku żadnego dunkelweizena nie piłem, być może że żadnego innego już też nie wypiję, patrząc na znikomą popularność tego stylu, więc celebruję moment.

Informacje ogólne:

Piwo: Franziskaner Weissbier

Kraj: Niemcy
Land: Bawaria

Miasto: Monachium

Browar: Spaten-Franziskaner-Bräu

Styl: dunkelweizen

Alkohol: 5%

Ekstrakt: nieznany

Objętość: 500 ml 

Warka: zabutelkowana 5 grudnia 2016 r. (do 05.12.2017 r.)

Cena: brak danych

Opakowanie

To samo co na hefeweizenie z tego browaru, tylko z czerwonym tłem.
8/10

 
Barwa

Genialna, miedziano-brązowa.
5/5
 

Piana

Godna weizena, doskonała.
5/5
 

Zapach

Intensywny, słodki, bardzo przyjemny aromat łączący bananowo-goździkowe drożdże do weizena (z mocniejszym akcentem na goździki) oraz bardzo fajną, zaokrągloną, brązową słodowość z wiodącą rolą karmelu i biszkoptów, ale i ze szczyptą czekolady. Doprawdy rzadko weizeny pachną aż tak mistrzowsko.
9/10
 

Smak

Tu nie ma aż takiej rewelacji, jest nieco mniej pełne, chociaż jak na weizena to i tak bardzo dobrze - ma dość długi, chlebowo-karmelowy finisz. Bardzo smaczne piwo, bez najmniejszej wady, pijalne, rześkie.
8/10
 

Tekstura

Minimalnie za mocny gaz.
4,5/5

7.5/10

Dunkelweizen z Aying górą, ale Franziskaner wypadł trochę lepiej niż dunkelweizen z Andechs, co jest sporym sukcesem przy takiej masówce. To jest naprawdę bardzo budujące, że piwa o tak wysokiej jakości są tak szeroko dostępne.

Lervig & Way: 3 Bean Stout

Była już kooperacja szwedzko-brazylijska, to niech i będzie norwesko-brazylijska. Najszacowniejszy norweski browar, Lervig Aktiebryggeri, uwarzył kooperacyjnego RISa z brazylijską Cervejaria Way Beer. RIS to dość niezwykły, bo z wanilią, kakao i tonką. Tonka to rodzaj fasoli, której ziarna są czarne jak sama śmierć i ze względu na swoje właściwości aromatyczne używane czasem jako zamiennik wanilii (zapach tonki przypomina też podobno inne przyprawy). Stąd i nazwa piwa - trzyziarnowy stout. A zatem zdecydowanie na słodko i przyprawowo, no i fajnie.

Ale słodycze słodyczami, a to piwo to gigant - drugie najlepiej oceniane norweskie piwo wszech czasów i zdecydowanie, ale to zdecydowanie najlepsze brazylijskie, jeżeli tak je traktować.

Informacje ogólne:
Piwo: 3 Bean Stout

Kraj: Norwegia - we współpracy z browarem z Brazylii

Okręg: Rogaland

Miasto: Stavanger

Browar: Lervig Aktiebryggeri i Cervejaria Way Beer

Styl: słodki stout imperialny

Dodatki: ziarna kakaa, wanilii i tonki

Alkohol: 13%

Ekstrakt: nieznany

Objętość: 330 ml

Warka: zabutelkowane 1 listopada 2016 roku (do 01.11.2026 r.)

Cena: 27 zł (40,91 zł za 0,5 l)

Opakowanie

Miejmy nadzieję, że to najsłabszy element. Jest dość nijakie, nie zapowiada ani wielkiego, ani nawet ambitnego piwa. Firmowy kapsel Lerviga, ale oszpecony datą ważności.
6/10

 
Barwa

Czarna jak smoła.
5/5
 

Piana

Bardzo słaba - nalewa się solidna, ale bardzo szybko znika całkowicie.
1,5/5
 

Zapach

Zabójczo intensywne połączenie tłustej ciemnej słodowości spod znaku kawy i czekolady oraz buchających, ale i subtelnych przypraw. Mnóstwo wanilii, cynamonu, może nawet więcej cynamonu, poza tym słodkie kakao. Pachnie właściwie bardzo jak jakieś ciasto. Makowiec z marmoladą truskawkową, przekładany masą czekoladową, nasączony likierem kawowym? Nie znam się na ciastach, ale coś takiego. Genialny.
9,5/10
 

Smak

Od razu przypomina, że mamy do czynienia z bardzo mocnym piwem, a nie z ciastem, aczkolwiek oczywiście nie jakimiś nutami spirytusowymi, tylko potężną intensywnością smaku. Trochę mniej przypraw, a trochę więcej słodu, i to mniej czekoladowego, a bardziej kawowego - jest mocno palone, nawet odrobinę przepalone, przechodzi to aż w lekką słoność i kwaskowatość. Przyprawy wciąż silne, szczególnie tonka (nigdy nie miałem z nią do czynienia, ale wanilia ani kakao tak nie pachną, więc to ona). Długi, długi finisz, który już idzie bardziej w stronę gorzkiej czekolady. Zapach trochę bardziej mi się podobał, w smaku jest minimalnie za ciężko, ale to znakomite piwo.
9/10
 

Tekstura

Bez zastrzeżeń... no prawie, odrobinę za dużo gazu.
4,5/5

8.5/10

Zabrakło mi jakiejś kropeczki nad i do totalnej wybitności, ale piwo i tak jest bardzo imponujące. Zarówno baza słodowa została świetnie rozegrana, jak i rodzaj oraz ilość użytych dodatków. Ma też bardzo przyzwoitą cenę jak na zagranicznego RISa, więc nic tylko brać i próbować.

Artezan: Château

Château to bez wątpienia jedno z najśmielszych piw w historii polskiego piwowarstwa. Doprawdy, chyba nawet najśmielsze. Zostało wypuszczone do sprzedaży na początku 2013 roku. No wiecie - trzy browary rzemieślnicze w kraju na krzyż, a centrum dyskusji o piwie w polskiej sieci - forum browar.bizu. Kwaśne piwo, leżakowane w beczkach po winie, w dodatku za bodajże 30 zł - minęło trochę ponad cztery lata, dzisiaj to już nic takiego, ale wtedy to były dość odległe rejony kosmosu dla przeciętnego polskiego miłośnika piwa (dla przeciętnego Polaka oczywiście dalej są i za mojego życia raczej już zawsze będą). Ja już wtedy kwasy jakieś miałem za sobą, nawet oud bruin jedno, ale jeszcze traktowałem je jako bardzo dziwną wyspę w świecie piwa, zaś leżakowanie w beczkach po winie brzmiało już zupełnie nienormalnie, więc nie wiem, jak brzmiało dla ciężkich betonów pokroju becika i innych dinozaurów z bbizu. 

Tegoroczne Château to dopiero trzecia warka - obie pierwsze wyszły w 2013 roku, zatem powrót po długim czasie, rzut na dużo podatniejszy grunt. Ze względu na istotne zmiany w procesie powstawania trzecia warka jest osobno traktowana na ratebeerze i dzierży dwa zaszczytne tytuły - 15. najlepsze polskie piwo i 19. najlepsze flamandzkie ale świata. Do butelek trafiło dwa lata po uwarzeniu, z czego 20 miesięcy spędziło w beczkach po francuskim czerwonym winie.

Informacje ogólne:

Piwo: Château

Kraj: Polska

Województwo: mazowieckie

Miasto: Błonie

Browar: Artezan

Styl: oud bruin (French Red Wine BA)

Alkohol: 7,2%

Ekstrakt: 17,5%

Objętość: 330 ml

Warka: do 30.06.2017 r.

Cena: brak danych

Opakowanie

Świetne, wysublimowane bez przesadnej elegancki (bączki są raczej rubaszne niż eleganckie). 

8,5/10

Barwa

Piękna, głęboka, rubinowa czerwień przechodząca w brąz.

4,5/5

Piana

Dość obfita i gęsta, ale niezbyt trwała.

2,5/5

Zapach

Przepiękny, intensywny aromat łączący flandersową klasykę (zielone jabłka, wiśnie, czereśnie, maliny, subtelny ocet, drewno) z nieco mocniej niż zwykle w tym stylu wyczuwalnymi ciemnymi słodami w postaci czekolady. Naprawdę znakomity.

9/10

Smak

Zachowuje zalety z zapachu i wzmacnia je o mocniej wyczuwalne czerwone wino. Jest bardzo gładkie i łagodne, kwas jest umiarkowany, nie ma flamandzkiego octu, tylko drewno, czerwone wino, czerwone owoce i subtelna czekoladowa słodycz.

9,5/10

Tekstura

Bez zarzutu.

5/5

9.0/10

Szczerze mówiąc, aż takiej bomby się nie spodziewałem, ale to naprawdę fantastyczne piwo, myślę że polskie top 10 lekką ręką. Artezan nigdy mi tak nie zaimponował - to jest ich prawdziwe chef d'oeuvre, a nie żaden Samiec Alfa, przynajmniej odnosząc się do jego drugiej warki. Trafili niesamowicie w mój gust - wspaniała, elegancka, spokojna interpretacja oud bruin.