To Øl (De Proef): Lemongrass Gose

To Øl swojego czasu pojawiał się u mnie na blogu często. Zapamiętałem Duńczyków jako przebojowych twórców kwasów i wybitnych interpretatorów belgijskich piw. Od ponad dwóch lat jednak jakoś nie było mi z nimi po drodze. Dziś odświeżam, by dodać sobie do dorobku jeszcze jedno gose, by dodać przepiękna puszkę i by dodać, miejmy nadzieję, bardzo dobre piwo. Gose z trawą cytrynową - brzmi sensownie. 

Informacje ogólne:

Piwo: Lemongrass Gose

Kraj: Belgia (uwarzone przez duński browar kontraktowy)

Prowincja: Flandria Wschodnia
Miasto: Lochristi

Browar: De Proefbrouwerij (To Øl)

Styl: gose

Alkohol: 4%

Ekstrakt: nieznany

Objętość: 500 ml

Warka:

Cena: brak danych

 

Opakowanie

Póki co najładniejsza puszka, jaką trzymałem w rękach.

9,5/10 

 

Barwa

Jasnozłote, wręcz cytrynowe, lekko zmętnione, z ładnie pracującym gazem.

4/5

Piana

Bardzo obfita, średnio gęsta, bardzo trwała.

4/5

Zapach

Intensywny, rześki i dość agresywny - może to złudzenie, ale wydaje mi się, że już w zapachu wyczuwam sól, a już na pewno kwaskowatość. Dominuje jednak właśnie cytrynowość od trawy cytrynowej, skrajnie rześka i soczysta, przechodząca w nuty ostrzejsze, nawet lekko pieprzne. Świetny.

8/10

Smak

Okazuje się tylko delikatnie kwaskowe i ledwo słone, bardzo cytrynowe, lekkie, rześkie i łagodne, wciąż jest obecna ta nuta pieprzna. Smaczne i fajnie orzeźwiające, choć nie da się ukryć że i trochę proste. Trochę większa kwaśność lub słoność mogłyby je wznieść na ciekawszy poziom.

7/10

Tekstura

Trochę za dużo gazu.

3,5/5

7.0/10

Więcej bym oczekiwał po tym browarze. Lemongrass Gose to piwo dobre, bez ani jednej wady, ale brakuje mu jakiejś większej zalety, pieprznięcia, ostrości. Więcej tego kwasu, więcej soli i byłoby super. Ale i tak niczego sobie.

Anderson Valley: The Kimmie, the Yink and the Holy Gose

Choć Anderson Valley to żaden tam prymus amerykańskiego craftu, mam do tego browaru spory sentyment. To za sprawą jego piw po raz pierwszy zetknąłem się z zaoceanicznym dorobkiem piwowarskim. Nie gościł u mnie od dwóch i pół roku, a teraz powraca - z gose, które warzy od 2013 roku, czyli od czasów, kiedy w Polsce mało kto o gose słyszał. 

Informacje ogólne:

Piwo: The Kimmie, the Yink and the Holy Gose

Kraj: Stany Zjednoczone

Stan: Kalifornia

Miasto: Boonville

Browar: Anderson Valley Brewing Company

Styl: gose

Alkohol: 4%

Ekstrakt: nieznany

Objętość: 355 ml

Warka: brak danych

Cena: brak danych

Opakowanie

Klimatyczna etykieta z niedźwiedzio-jeleniem i lasem oraz firmowy kapsel.

8/10 

 

Barwa

Klarowne, jasne złoto, świetny gaz.

4,5/5

Piana

Bardzo obfita i puszysta, ale kiepsko z trwałością.

2/5

Zapach

Skóra i cytryna - to dwa główne elementy, które łączą się ze sobą w świetny sposób, tym lepszy, że lądują na subtelnym, miękkim podłożu słodowym o mocno zbożowym profilu. Rześki, nienachalny, bardzo przyjemny.

7,5/10

Smak

Strasznie fajny. Dalej mocno cytrynowo-skórzany, tutaj ze znaczną przewagą cytrynowości, natomiast prawdziwym hitem jest gra smaków podstawowych - mocne uderzenie kwaśności na przełknięciu, która jednak znika niemal błyskawicznie, co czyni piwo jednocześnie bardzo rześkim, wyrazistym i łagodnym. Jest też sól, ale bardzo symboliczna - szkoda. Niezobowiązujące piwo, dość proste, ale bez cienia uchybienia.

7,5/10

Tekstura

Bez zastrzeżeń.

5/5

7.0/10

Bardzo fajne piwo o pięknej lekkości. To jednak nie ta Ameryka, która zawstydza cały piwowarski świat - lepsze gose warzy choćby AleBrowar, także tego. Interpretacji Anderson Valley mimo wszystko brakuje odrobinę pazura.

AleBrowar (Gościszewo): Salty Barbara

Pierwsze piwo Pinty, które wypiłem w nowym roku, rozczarowało mnie srodze; może lepiej będzie z drugim najstarszym browarem kontraktowym Polski. Może to być jedno z ostatnich piw AleBrowaru uwarzonych w Gościszewie, jakie wypiję; przeistoczenie się z kontraktowca w pełnoprawny browar majaczy już na horyzoncie. Piwo to gose z rabarbarem (kwaśny sok z rabarbaru zastępuje tu bakterie kwasu mlekowego), dopiero trzecie gose na moim blogu. Nietypowe jak na AB jest bardzo skromne nachmielenie na goryczkę z obiecywanym zaledwie 15 IBU. 

Informacje ogólne:

Piwo: Imperial Smoky Joe

Kraj: Polska

Województwo: pomorskie

Miasto: Gościszewo

Browar: Gościszewo (AleBrowar)

Styl: gose

Alkohol: 4,7%

Ekstrakt: 12%

Objętość: 500 ml

Warka: do 30.01.2017 r.

Cena: brak danych

Opakowanie

Klasyczny AleBrowar, fajna kolorystyka.
8,5/10

 
Barwa

Złote, lekko zmętnione w umiarkowanie ładny dla oka sposób.

3/5

Piana

Przeciętna.
2,5/5
 

Zapach

Ziemisty, kwiatowy, mocno kolendrowy, kwaskowy, trochę przypominający witbiera, ale takiego odrobinę zdziczałego. Rabarbaru nie wyczuwam, ale aromat bardzo przyjemny.
8/10
 

Smak

Świetne połączenie kolendry, lekkiej, rześkiej kwaskowatości, bardzo wyraźnej soli, która pełni tu taką rolę jak zazwyczaj w piwie goryczka, w końcu nienachalnej, dobrze dobranej słodowości. Nie jest to piwo bardzo spektakularne, ale jest bardzo pomysłowe, dopracowane, złożone i przyjemne. Myślałem już, że rabarbar wiele nie wniósł, ale na finiszu mignęła mi jego wyraźna nuta, aż mi ciasto z rabarbarem stanęło przed oczami. Szkoda, że nie jest mocniejsza.
8,5/10

Tekstura

Minimalnie za niskie.
4,5/5

7.5/10

Świetne piwo. Ta współpraca soli z kwaśnym sokiem na miękkim podłożu słodowym jest jak dla mnie fantastycznie trafiona. AleBrowar wciąż miewa znakomite pomysły i co ciekawe ostatnio są to takie, które nie obracają się wokół chmielu (Salty Barbara, Imperial Smoky Joe, Lazy Barry). Fajnie wiedzieć, że AB żyje i ma się dobrze, mimo wpadek mam dużą sympatię.

Kingpin & Freigeist (Zarzecze): Gosebuster

Jeden z moich ulubionych kontraktowców w Polsce wszedł w kooperację z kontraktowcem niemieckim, Freigeist Bierkultur, by uwarzyć bardzo oryginalną wersję gose. "Salted caramel dark gose", a więc po pierwsze ciemne, po drugie... no właśnie nie z karmelem, tylko z laktozą i kakao, które chyba w połączeniu mają wypadać karmelowo. Dziwaczny pomysł, do kwaskowego piwa z solą i kolendrą laktoza i kakao jakoś umiarkowanie mi pasują, ale ciekaw jestem rezultatu.

Informacje ogólne:

Piwo: Gosebuster

Kraj: Polska - uwarzone w kooperacji z niemieckim browarem kontraktowym

Województwo: śląskie

Miasto: Zarzecze

Browar: Zarzecze (Kingpin i Freigeist Bierkultur)

Styl: ciemne gose
Dodatki: sól morska, kolendra, laktoza, kakao

Alkohol: 4,7%

Ekstrakt: 12%

Objętość: 500 ml

Warka: 1 (do 21.01.2017 r.)

Cena: 9 zł

Opakowanie

Standardowy Kingpin, ale trochę słabiej niż zwykle mimo wszystko.

8/10

 

Barwa

Brązowo-miedziana, z burzą ulatującego gazu, bardzo ładne.

4,5/5

Piana

Obfita, średnio gęsta, dość trwała.

3/5

Zapach

Na pierwszym planie zdecydowana, odświeżająca kolendra, na drugim mleczność i karmelowe przypalenie. Dziwny i przyjemny, ale nie olśniewający.

6,5/10

Smak

Kolendra ustępuje miejsca nie takiej małej, acz krótkiej kwaśności i sporej porcji kakao. Dobre, ale w sumie mało złożone. Słoność na poziomie homeopatycznym.

7/10

Tekstura

Znacznie za dużo gazu.

1,5/5

6.0/10

To nie jest ten przypadek, kiedy szalona koncepcja okazuje się strzałem w dziesiątkę. To chyba nie był dobry pomysł, żeby żenić gose z karmelowymi słodami i laktozą. Efekt to piwo niezłe, ale chyba byłoby lepiej, jakby pójść w jedną z tych stron. Bez sensu, jeszcze z tą ceną.

Tempel Brygghus: Isotonic

Zastanawiałem się, jakie piwo wypić na sam koniec roku spośród wielu ciekawych pozycji, które chomikuję w piwnicy - w końcu wymyśliłem, że wypadałoby jeszcze w starym 2015 zapoznać się z jednym z nielicznych stylów piwa, którego jeszcze nie próbowałem, a który z niebytu przedostał się niedawno do niszy na polskiej scenie piwowarskiej (jak się okazało, zdążyłem potem wypić jeszcze jedno piwo, więc to jednak nie ostatnie w 2015). Pewnie już wszyscy wiedzą, co to jest gose, ale dla formalności - wyjątkowo ciekawa koncepcja, piwo pszeniczne, kwaśne od bakterii kwasu mlekowego, z kolendrą i solą. Czyli kajnda lichtenhainer z kolendrą i solą. Pierwszy raz piję gose, pierwszy raz piwo słone, a w dodatku pierwszy raz piję piwo uwarzone w Szwecji, bo przez Tempel Brygghus, o którym to browarze za dużo nie powiem, jako że nie opanowałem jeszcze za dobrze języka szwedzkiego, który króluje na ich stronie internetowej. Wiem tylko, że specjalizują się w piwach kwaśnych, a nawet chyba innych po prostu nie warzą.

Informacje ogólne:
Piwo: Isotonic
Kraj: Szwecja
Region: Uppsala
Miasto: Uppsala
Browar: Tempel Brygghus
Styl: gose
Alkohol: 4,5%
Ekstrakt: nieznany
Objętość: 330 ml
Warka: do 05.2016 r.

Cena: 21,15 zł (32,05 zł za 0,5 l)

Opakowanie

Proste, ale ładne, dobrze komponuje się z innymi etykietami tego browaru.

7,5/10

 
Barwa

Jasnozłota - jest bardzo mocno zmętnione, w dodatku to zmętnienie jakby unosi się nad krótkim paskiem klarownego piwa, wygląda to wyjątkowo ciekawie, jak jakiś ekstrawagancki drink - super.
5/5
 

Piana

Wybitnie obfita, dość gęsta, utrzymuje się całkiem długo.
4/5
 

Zapach

Zdominowany przez kwas mlekowy, ale w wyjątkowo przyjemnym wydaniu, trochę winnej cierpkości, nuty kwiatowo-owocowe, może od kolendry lub chmielu, do tego mączna, zbożowa podbudowa jasnego słodu; bardzo przyjemny, intensywny i ciekawy.
8/10

Smak

Bardzo specyficzne, mocno odstaje od wszystkiego, co piłem. Na początku rządzi kwas mlekowy, choć w wydaniu nieco brettującym, a nieco cytrynującym, w towarzystwie dziwnych, nierozpoznawalnych dla mnie nut, które mogą być pochodnymi soli. Sól już na pewno atakuje zaś zaraz po przełknięciu, ale nie jest nachalna. Piwo jest oryginalne i po prostu świetne, niezwykle orzeźwiające i pijalne, jednocześnie dość pełne jak na swoją moc - nie taka lekka podbudowa słodowa, spora kwaśność, rześka kolendra, słoność i niemałe wysycenie dają dość gęsty odbiór, mimo że tak lekki zarazem.
8,5/10

Tekstura

Dość mocny gaz idealnie do niego pasuje.
5/5

7.5/10

Styl z przyszłością! Gose często zestawia się z grodziskim (nie wiem w sumie czemu, bardzo się różnią), lichtenhainerami i berliner weisse - z tych czterech wydaje mi się najciekawszą koncepcją. Może też co prawda dlatego, że nie jest tak niskoekstraktywne jak tamte. Bardzo dziwne (zwłaszcza jak na konserwatywną rodzinę niemieckich stylów piwa), lepiej niż bardzo dobre.